Jak obliczyć pojemność pochłaniacza tlenu dla paczki?

Nieprawidłowe dobranie pochłaniacza tlenu w opakowaniach komercyjnych i długoterminowych niesie ze sobą poważne ryzyko finansowe i reputacyjne. Psucie się produktu, jełczenie i fizyczne zgniecenie opakowania często wynikają z nieprawidłowych obliczeń pojemności. Wiele operacji pakowania opiera się na domysłach lub uogólnionych tabelach rozmiarów, a nie na precyzyjnych obliczeniach matematycznych opartych na objętości pojemnika, gęstości produktu i resztkowym powietrzu. Podejście to ignoruje zmienne krytyczne i prowadzi do niespójnej konserwacji. Do dokładnego obliczenia wymaganej zdolności wymagane są systematyczne, oparte na dowodach ramy. Precyzja gwarantuje stabilność produktu i maksymalizuje jego trwałość. Obliczenia należy opierać na wzorach matematycznych, a nie na przybliżonych szacunkach. W tym przewodniku opisano dokładne kroki umożliwiające określenie właściwej pojemności odpowiadającej Twoim potrzebom w zakresie pakowania. Wdrożenie tych formuł gwarantuje, że Twoje produkty będą bezpieczne przed degradacją oksydacyjną.

• Zasada 21%: Tlen stanowi około 21% otaczającego powietrza; obliczenia muszą dotyczyć tej konkretnej objętości, a nie całkowitej objętości powietrza w pojemniku.

• Objętość nad wagą: Pojemność absorbera jest uzależniona od objętości powietrza resztkowego (objętość pojemnika minus objętość produktu), co sprawia, że ​​masa produktu nie ma znaczenia, chyba że zostanie przeliczona na wyporność objętościową.

• Porowatość ma znaczenie: Wysoce porowata żywność (taka jak makaron lub produkty liofilizowane) zawiera powietrze śródmiąższowe, które należy uwzględnić w obliczeniu całkowitego resztkowego tlenu.

• Zależność od folii barierowej: Nawet pochłaniacz tlenu o wysokiej absorpcji nie sprawdzi się w połączeniu z opakowaniem o wysokim współczynniku przepuszczalności tlenu (OTR).

Podstawowe ramy matematyczne doboru rozmiaru

Krok 1: Określ całkowitą objętość pojemnika

Musisz zmierzyć bezwzględną objętość pustego pojemnika. Do tego pomiaru użyj centymetrów sześciennych (cc) lub mililitrów (ml). Należy pamiętać, że 1 cm3 równa się dokładnie 1 ml. Zapewnia to standardową linię bazową dla wszystkich obliczeń. Nie należy polegać na uncjach płynu ani pojemności suchej masy wydrukowanych na opakowaniu. Liczby te często błędnie przedstawiają rzeczywistą fizyczną objętość pojemnika. Na przykład nominalne wiadro o pojemności pięciu galonów rzadko mieści dokładnie pięć galonów. Po napełnieniu po brzegi standardowe wiadro przemysłowe o pojemności 5 galonów często mieści około 5,3 galona.

Te dodatkowe 0,3 galona przekłada się na około 1135 cm3 nieoczekiwanej objętości. Jeśli nie uwzględnimy tej dodatkowej przestrzeni, pozostanie ponad 238 cm3 czystego tlenu, co wystarczy, aby zniszczyć partię wrażliwych towarów. Aby znaleźć rzeczywistą objętość, napełnij pusty pojemnik po brzegi wodą. Wlej tę wodę do cylindra miarowego z podziałką, aby znaleźć dokładną pojemność w mililitrach. Ten test fizyczny eliminuje błędy spowodowane nieregularnymi kształtami pojemników lub odchyleniami produkcyjnymi.

Standardowe przeliczenia objętości dla typowych opakowań obejmują:

1. 1/2 pinty = 236 cm3

2. 1 pinta = 473 cm3

3. 1 kwarta = 946 cm3

4. 1/2 galona = 1892 cm3

5. 1 galon = 3785 cm3

6. 5 galonów = 18927 cm3 (nominalnie)

Krok 2: Oblicz objętość produktu (przemieszczenie)

Fizyczną masę produktu należy przeliczyć na pomiar objętościowy. Określa to dokładnie, ile miejsca zajmuje produkt wewnątrz pojemnika. Metodę wypierania wody można zastosować w przypadku idealnie uszczelnionych elementów testowych. Zanurz zapieczętowany przedmiot w dużym cylindrze miarowym wypełnionym znaną objętością wody. Wzrost poziomu wody jest równy dokładnej objętości produktu w centymetrach sześciennych. Ta metoda jest bardzo dokładna w przypadku stałych, nieporowatych przedmiotów.

W przypadku towarów sypkich lub sproszkowanych należy zastosować wzór na gęstość-masa: Objętość = Masa / Gęstość. Należy zastosować korekty ciężaru właściwego, a nie prostą konwersję 1:1. Na przykład 500 gramów drobnej mąki do pieczenia zajmuje zupełnie inną objętość niż 500 gramów całych palonych ziaren kawy. Należy rozróżnić gęstość nasypową od gęstości bezwzględnej. Gęstość nasypowa obejmuje powietrze uwięzione pomiędzy cząstkami, podczas gdy gęstość bezwzględna mierzy tylko materię stałą. Do obliczeń tlenu potrzebna jest gęstość bezwzględna, aby znaleźć prawdziwe przemieszczenie.

Krok 3: Oblicz pozostałą objętość powietrza

Podstawowy wzór jest prosty: Całkowita objętość pojemnika (cc) - Objętość produktu (cc) = Pozostała objętość powietrza (cc). Metryka ta służy jako podstawowa wartość bazowa dla wszystkich kolejnych obliczeń. Oznacza dokładną ilość powietrza pozostającą w zapieczętowanym opakowaniu. Nie można określić wymaganej wielkości absorbera bez znajomości dokładnej objętości resztkowej. Powietrze znajduje się w górnej części opakowania oraz w mikroskopijnych szczelinach pomiędzy cząsteczkami produktu.

Dokładne obliczenia powietrza resztkowego zapobiegają zarówno niedowymiarowaniu, jak i przewymiarowaniu. Jeśli pominiesz ten krok i obliczysz wyłącznie na podstawie całkowitej objętości kontenera, drastycznie zawyżysz wymaganą pojemność. Prowadzi to do marnowania materiałów i potencjalnego uszkodzenia opakowania. Zawsze najpierw odejmij fizyczną objętość produktu.

Krok 4: Zastosuj obliczenia 21% tlenu

Tlen stanowi około 21% otaczającego powietrza. Ostateczny wzór na pojemność to: Pozostała objętość powietrza (cc) × 0,21 = docelowa objętość tlenu (cc). Obliczenia te pozwalają określić dokładną objętość tlenu, którą należy usunąć. Pozostałe 79% powietrza to przede wszystkim azot, na który absorber nie ma wpływu. Azot jest obojętny i nie powoduje psucia się ani utleniania żywności.

Zawsze dodawaj margines bezpieczeństwa do tej liczby docelowej. Zazwyczaj zaokrągla się w górę do następnego dostępnego na rynku rozmiaru absorbera. Jeśli z obliczeń wynika 240 cm3, podaj 300 cm3 Pochłaniacz tlenu . Bufor ten uwzględnia drobne błędy pomiaru, uwięzione powietrze międzywęzłowe i krótki czas ekspozycji na podłogę opakowania. Nigdy nie zaokrąglaj w dół. Zapewnienie nieco większej wydajności niż wymagana matematycznie, działa jak polisa ubezpieczeniowa przed przedwczesnym utlenianiem.

Krótkie omówienie: Rozmiar bazowy dla typowych kontenerów

Oto bazowa ściągawka dla standardowych objętości pojemników przy założeniu średniej gęstości produktu. Liczby te stanowią punkt wyjścia dla gęstych produktów, takich jak mąka czy ryż. Nie dotyczą one produktów bardzo porowatych, np. liofilizowanych owoców czy dużych kształtów makaronów.

To są ściśle punkty wyjścia. W przypadku towarów o dużej porowatości należy skorygować te wartości w górę. Nigdy nie polegaj wyłącznie na ściągawkach w przypadku skomplikowanych operacji pakowania. Zawsze wykonuj obliczenia matematyczne dla konkretnej kombinacji produktu i pojemnika.

Uwzględnienie charakterystyki produktu i pustej przestrzeni

Produkty gęste a porowate

Gęste produkty, takie jak mąka, cukier lub sól, pozostawiają minimalną pustą przestrzeń. Ich drobne cząsteczki ściśle przylegają do siebie, wypierając większość powietrza wewnątrz pojemnika. Przy obliczaniu powietrza resztkowego dla gęstych produktów objętość produktu jest bardzo zbliżona do jego fizycznego odpowiednika wagowego. Przestrzeń nad zawartością na górze pojemnika zawiera zdecydowaną większość resztkowego tlenu. Ułatwia to obliczenia wydajności i utrzymuje wymagany rozmiar absorbera na stosunkowo niewielkim poziomie.

Porowate lub nieporęczne produkty zachowują się bardzo różnie. Produkty takie jak makaron, całe ziarna kawy lub liofilizowane truskawki zawierają znaczną ilość powietrza śródmiąższowego. Jest to powietrze uwięzione wewnątrz struktury komórkowej produktu lub w dużych szczelinach pomiędzy poszczególnymi kawałkami. W przypadku przedmiotów o dużej porowatości należy zastosować mnożniki korygujące. Powietrze międzywarstwowe znacznie zwiększa wymaganą pojemność cm3. Jednolitrowy pojemnik z liofilizowanymi owocami będzie wymagał znacznie większego absorbera niż jednogalonowy pojemnik z gęstym proszkiem do pieczenia. Nieuwzględnienie powietrza śródmiąższowego jest główną przyczyną utleniania pakowanych towarów suchych.

Rozważmy 5-galonowe wiadro wypełnione makaronem łokciowym. Chociaż wiadro mieści 18 927 cm3 całkowitej objętości, makaron makaronowy nie jest ciasno upakowany. Bezwzględna gęstość ciasta na makaron wynosi około 1,3 g/cm3, ale gęstość nasypowa wylanego makaronu jest znacznie niższa. Jeśli do wiadra włożysz 15 funtów (6803 gramów) makaronu, rzeczywista objętość stałego makaronu wyniesie tylko około 5233 cm3. W ten sposób w wiadrze pozostaje ogromna ilość powietrza resztkowego wynosząca 13 694 cm3. Pomnożenie tego przez 21% daje 2875 cm3 tlenu. Potrzebny byłby absorber o pojemności minimum 3000 cm3, podczas gdy wiadro ciasno upakowanej mąki może wymagać jedynie absorbera o pojemności 1500 cm3.

Zawartość wilgoci i aktywność wody (Aw)

Zawartość wilgoci w pakowanym towarze decyduje o wymaganym typie absorbera. Standardowe absorbery na bazie żelaza dobrze sprawdzają się w przypadku towarów sypkich o niskiej aktywności wody. Formuły te opierają się na śladowych ilościach wilgoci otoczenia w opakowaniu, aby wywołać proces utleniania. Proszek żelaza reaguje z tlenem i wilgocią, tworząc tlenek żelaza, skutecznie usuwając tlen z otoczenia. Towary suche, takie jak ryż, fasola i owies, zapewniają idealne środowisko dla tych standardowych opakowań.

Środowiska o wysokiej wilgotności lub bogate w olej wymagają specjalistycznych preparatów. Używanie standardowego absorbera w środowisku o dużej wilgotności może prowadzić do przedwczesnego wyczerpania. Pakiet może wchłonąć zbyt dużo wody, powodując zbicie się proszku żelaza i utratę jego reaktywnej powierzchni. W niektórych przypadkach nieprawidłowy dobór pochłaniacza może zmienić smak żywności lub spowodować miejscową kondensację. Przed sfinalizowaniem specyfikacji absorbera oceń aktywność wody (Aw) swojego produktu. Produkty o Aw powyżej 0,85 często wymagają specjalistycznych absorberów regulujących wilgotność lub alternatywnych metod konserwacji.

Materiał opakowaniowy i współczynniki transmisji tlenu (OTR)

Rola folii wysokobarierowych

Jakiś pochłaniacz tlenu do szczelnych opakowań jest skuteczny tylko w połączeniu z materiałami o wysokiej barierowości. Laminaty mylarowe/foliowe, szklane słoiki i metalowe puszki zapewniają niezbędną ochronę. Materiały te zapobiegają przedostawaniu się nowego tlenu do zamkniętego środowiska. Wysokiej jakości worek Mylar o grubości od 5 do 7 milimetrów stanowi doskonałą barierę przed przenikaniem gazów. Aluminiowy rdzeń w laminacie blokuje przenikanie cząsteczek tlenu przez warstwy tworzywa sztucznego.

Standardowe worki polietylenowe (PE) lub typowe worki do zgrzewania próżniowego nie są wystarczające do długotrwałego wykluczenia tlenu. Charakteryzują się wysokim współczynnikiem przepuszczalności. Tlen będzie powoli dyfundował przez plastik w ciągu tygodni lub miesięcy. To sprawia, że ​​absorber z biegiem czasu staje się bezużyteczny. Pakiet będzie nadal absorbował przychodzący tlen, aż osiągnie maksymalną pojemność. Po wyczerpaniu poziom tlenu w opakowaniu wzrośnie, co prowadzi do szybkiej degradacji produktu. Nigdy nie używaj standardowych toreb plastikowych do długotrwałego przechowywania beztlenowego.

Sztywne pojemniki (szklane słoiki) a elastyczne woreczki (mylar)

Obliczenia dla sztywnych pojemników, takich jak słoiki Mason, różnią się nieco od elastycznych toreb Mylar. Sztywne pojemniki nie mogą dopasować się do produktu, aby zmniejszyć początkową przestrzeń nad zawartością. Objętość wewnętrzna pozostaje statyczna niezależnie od ciśnienia wewnętrznego. Musisz obliczyć dokładną objętość pustego słoika i odjąć dokładną objętość produktu. Pozostała pusta przestrzeń określa rozmiar absorbera. Nie ma fizycznego sposobu na wyciśnięcie nadmiaru powietrza ze szklanego słoika przed zamknięciem.

Efekt próżni objawia się różnie w zależności od materiału. W szklanym słoju widać wgłębienie lub wygięcie metalowej pokrywki w dół w miarę zużywania się tlenu. W elastycznym woreczku materiał fizycznie kurczy się wokół produktu. Przed zgrzewaniem można ręcznie wycisnąć nadmiar powietrza z elastycznej torebki. Ta ręczna redukcja wolnej przestrzeni obniża początkową objętość powietrza resztkowego. W związku z tym często można zastosować nieco mniejszy pochłaniacz w ręcznie sprasowanym, elastycznym woreczku w porównaniu ze sztywnym słoiczkiem o dokładnie tej samej objętości.

Uwzględnienie OTR w długoterminowym okresie przydatności do spożycia

Szybkość transmisji tlenu (OTR) mierzy, ile tlenu przechodzi przez materiał w czasie. Mikroprzecieki lub przepuszczalność folii powodują wprowadzenie nowego tlenu w ciągu wieloletniego okresu przydatności do spożycia. Żadna elastyczna folia nie jest całkowicie nieprzepuszczalna na zawsze. Nawet wytrzymałe laminaty foliowe mają mierzalny OTR, zwłaszcza wzdłuż szwów cieplnych lub w miejscach pęknięć podatnych na zginanie. Należy uwzględnić to powolne wnikanie tlenu w obliczeniach pojemności w przypadku długotrwałego przechowywania.

Należy obliczyć pojemność buforową dla długoterminowego przechowywania. Dodaj dodatkową pojemność cm3, aby uwzględnić specyficzny OTR wybranej folii. Jeżeli opakowanie zostało zaprojektowane z myślą o okresie przydatności do spożycia wynoszącym 10 lat, należy obliczyć całkowitą objętość tlenu, która przeniknie przez folię w ciągu tych 120 miesięcy. Dodaj tę objętość do początkowego obliczenia resztkowego tlenu. Gwarantuje to, że opakowanie pozostanie chronione przez docelowy okres użytkowania wynoszący 5, 10 lub ponad 20 lat. Aby uzyskać dokładne specyfikacje OTR w oczekiwanych warunkach przechowywania, należy skonsultować się z producentem folii.

Wybór odpowiedniego profilu pochłaniacza tlenu

Rozwiązania standardowe a rozwiązania o wysokiej absorpcji

Standardowe pochłaniacze proszku żelaza stanowią podstawę przemysłu w przypadku towarów suchych. Zapewniają niezawodne i równomierne usuwanie tlenu przez kilka dni. Są ekonomiczne i bardzo stabilne podczas procesu pakowania. A pochłaniacz tlenu o wysokiej absorpcji przeznaczony jest do szybkiego wyczerpywania się w komercyjnych liniach pakujących. Warianty te wykorzystują zaawansowane katalizatory chemiczne w celu przyspieszenia procesu rdzewienia. Mogą obniżyć wewnętrzny poziom tlenu do poziomu poniżej 0,1% w ułamku czasu wymaganego przez standardowe pakiety.

Oceń kompromisy między szybkością wchłaniania a całkowitą wydajnością. Warianty szybko działające wymagają bardziej rygorystycznych protokołów postępowania w hali produkcyjnej. Ponieważ reagują tak szybko, szybko tracą pojemność pod wpływem powietrza otoczenia podczas procesu pakowania. Warianty standardowe oferują nieco dłuższe okno robocze, zanim stracą skuteczność. Wybierz profil pasujący do szybkości linii produkcyjnej i wrażliwości produktu na początkową ekspozycję na tlen.

Absorbery samoaktywujące a pochłaniacze zależne od wilgoci

Absorbery działają inaczej w zależności od ich chemii wewnętrznej. Niektóre wymagają wilgoci otoczenia, aby aktywować proces rdzewienia. Jeśli produkt jest wyjątkowo suchy, absorbery mogą nie zadziałać prawidłowo. Na przykład pakowanie silnie odwodnionych proszków za pomocą absorbera zależnego od wilgoci może skutkować niecałkowitym usunięciem tlenu. W pakiecie po prostu brakuje cząsteczek wody niezbędnych do podtrzymania reakcji chemicznej.

Absorbery samoaktywujące zawierają wbudowaną wilgoć. Są przeznaczone do wyjątkowo suchych środowisk, w których wilgotność otoczenia jest praktycznie zerowa. Wilgoć jest zatrzymywana w podłożu opakowania, umożliwiając utlenianie się żelaza bez pobierania wody z otaczającego produktu. Wybierz formułę odpowiadającą konkretnemu profilowi ​​wilgotności Twojego produktu. Korzystanie z pakietu samoaktywującego zapewnia niezawodne działanie niezależnie od tego, jak suchy jest zapakowany towar.

Ryzyka wdrożeniowe i strategie łagodzenia

Niebezpieczeństwo niedowymiarowania

Niewystarczająca pojemność cm3 prowadzi do niecałkowitego usunięcia tlenu. Stwarza to środowisko sprzyjające tlenowemu wzrostowi bakterii i namnażaniu się pleśni. Jeśli zawartość tlenu resztkowego przekracza 1%, organizmy tlenowe mogą przetrwać i rozmnażać się. Następuje również utlenianie lipidów, powodując jełczenie tłuszczów i olejów. Zjełczenie niszczy profil smakowy produktu i drastycznie zmniejsza jego wartość odżywczą. Niedowymiarowanie jest najczęstszą przyczyną awarii podczas długotrwałego przechowywania żywności.

Wdrażaj rygorystyczne protokoły zapewnienia jakości w celu testowania poziomu tlenu resztkowego po zgrzewaniu. Analizatory gazu w fazie nadpowierzchniowej zapewniają dokładne odczyty atmosfery wewnętrznej. Zapieczętowane opakowanie z sondą analizatora przebić przez specjalistyczną taśmę z przegrodą. Aby zagwarantować bezpieczeństwo produktu, należy upewnić się, że resztkowa zawartość tlenu spadnie poniżej 0,1% w ciągu 72 godzin od zamknięcia. Jeśli odczyty stale przekraczają ten próg, należy ponownie obliczyć wymaganą wydajność i zwiększyć rozmiar absorbera.

Ryzyko przewymiarowania (efekt próżni)

Stosowanie zbyt dużego absorbera w opakowaniach giętkich ma konsekwencje fizyczne. Powoduje poważne skurczenie opakowania. Ten ekstremalny skurcz może zmiażdżyć delikatne produkty, takie jak liofilizowane jagody, chipsy ziemniaczane lub delikatne wypieki. Może również zagrozić integralności uszczelnienia poprzez zbyt mocne ciągnięcie szwów cieplnych. Fizyczne naprężenia materiału opakowaniowego zwiększają ryzyko pęknięć przy zginaniu i mikroprzebić.

Pamiętaj, że pochłaniacz tlenu usuwa tylko 21% powietrza. Pozostałe 79% to głównie azot. Nie zastępują mechanicznego uszczelniania próżniowego. Jeśli chcesz mieć szczelne opakowanie przypominające cegłę, musisz użyć zgrzewarki próżniowej w połączeniu z absorberem. Nie należy polegać na masywnie przewymiarowanych absorberach, aby wytworzyć efekt próżni. Oblicz dokładną potrzebną wydajność i polegaj na sprzęcie mechanicznym do fizycznego usuwania powietrza.

Weryfikacja skuteczności: wskazówki wizualne i testowanie

Wskaźniki fizyczne potwierdzają pomyślny proces wchłaniania tlenu. Poszukaj pingu i wygięcia pokrywy słoika Mason w dół. Zużycie tlenu wytwarza niewielkie podciśnienie wewnątrz sztywnego pojemnika, ciągnąc pokrywę do wewnątrz. W elastycznej torbie Mylar poszukaj zauważalnego, ale nie całkowicie odkurzonego materiału termokurczliwego. Worek powinien nieco mocniej zacisnąć się wokół produktu, gdy zniknie 21% zawartość tlenu.

Brak wizualnego skurczu w elastycznej torbie nie oznacza automatycznie awarii. Jeśli obliczenia były prawidłowe i uszczelka jest nienaruszona, amortyzator prawdopodobnie zadziałał. Produkty o dużej gęstości pozostawiają niewiele miejsca na widoczne skurczenie się worka. Jeśli przed uszczelnieniem wyciśniesz większość powietrza z przestrzeni nad roztworem, usunięcie pozostałego tlenu nie spowoduje dramatycznej zmiany wizualnej. Aby uzyskać definitywną jakość, polegaj na analizatorach gazów nad roztworem gazu, a nie na wskazówkach wizualnych.

Narażenie operacyjne i ograniczenia dotyczące postępowania

Wdrożenie w fabryce wymaga ścisłych protokołów postępowania. Absorbery zaczynają działać w momencie wystawienia ich na działanie otaczającego powietrza. Pozostawienie ich na stole szybko zmniejsza ich pojemność. Reakcja chemiczna jest egzotermiczna, co oznacza, że ​​pakiety wytwarzają ciepło, pochłaniając tlen. Jeśli pozostawisz otwartą torebkę zbiorczą, paczki izolują się nawzajem i stają się fizycznie gorące w dotyku. Ciepło to wskazuje, że zapasy aktywnie wyczerpują swoją pojemność.

Ustanów standardowe procedury operacyjne (SOP) w celu ograniczenia czasu narażenia. Utrzymuj ekspozycję poniżej 30 minut. Otwieraj torbę zbiorczą dopiero wtedy, gdy linia produkcyjna jest w pełni gotowa. Wyjmij tylko taką liczbę pakietów, jaką będziesz mógł wykorzystać w ciągu najbliższego pół godziny. Natychmiast prawidłowo zamknij opakowania zbiorcze, aby zapobiec przedwczesnemu wyczerpaniu się zapasów. Użyj wysokiej jakości zgrzewarki impulsowej, aby zamknąć torebkę zbiorczą lub przechowuj nieużywane opakowania w małym szklanym słoiczku z ciasno dopasowaną pokrywką.

Wniosek

• Standaryzuj swoje zapasy, obliczając pojemność w oparciu o najbardziej porowaty produkt i największą objętość pojemnika.

• Wprowadź rygorystyczny 30-minutowy limit ekspozycji na podłodze opakowania, aby zapobiec przedwczesnemu wyczerpaniu się pakietów.

• Przeprowadzić testy pilotażowe przy użyciu analizatora gazu typu headspace, aby sprawdzić, czy w ciągu 72 godzin zawartość resztkowego tlenu spadnie poniżej 0,1%.

• Jeśli docelowy okres przydatności do spożycia przekracza pięć lat, zamień swój materiał opakowaniowy na laminat z folii wysokobarierowej.

Często zadawane pytania

P: Ile cm3 pochłaniaczy tlenu potrzebuję do wiadra o pojemności 5 galonów?

Odp.: Łyżka o pojemności 5 galonów zwykle wymaga pojemności od 2000 cm3 do 2500 cm3. W tej linii bazowej przyjęto średnią gęstość produktu. Jeśli przechowujesz produkty o dużej porowatości, takie jak makarony lub żywność liofilizowana, musisz zwiększyć tę pojemność do 3000 cm3 lub więcej, aby uwzględnić uwięzione powietrze międzywęzłowe.

P: Czy mogę użyć zbyt wielu pochłaniaczy tlenu w opakowaniu?

Odp.: Tak, nadmierne wymiary mogą powodować poważne skurcze opakowań w przypadku elastycznych folii. Ten ekstremalny efekt próżni może zmiażdżyć delikatne produkty i naprężyć szwy opakowania, potencjalnie powodując wycieki. Zawsze obliczaj wymaganą pojemność matematycznie, zamiast po prostu dorzucać dodatkowe pakiety.

P: Czy pochłaniacze tlenu zastępują uszczelnienie próżniowe?

O: Nie. Pochłaniacze tlenu usuwają jedynie 21% powietrza, czyli tlenu. Pozostałe 79% to głównie azot, który pozostaje w opakowaniu. Uszczelnienie próżniowe usuwa mechanicznie całe powietrze, ale często pozostawia śladowe ilości tlenu. Aby zapewnić optymalną konserwację, należy stosować obie metody razem.

P: Dlaczego moja torba Mylar nie skurczyła się jak cegła?

Odp.: Brak ekstremalnego skurczu nie oznacza awarii. Absorbery usuwają jedynie tlen, który stanowi 21% objętości. Jeśli produkt jest gęsty i przed zgrzaniem ręcznie wycisnąłeś większość powietrza z pustej przestrzeni, fizyczny skurcz worka będzie minimalny.

P: Jak długo pochłaniacze tlenu mogą pozostać przed użyciem?

Odp.: Należy ograniczyć ekspozycję na powietrze otoczenia do maksymalnie 30 minut. Zaczynają wchłaniać tlen natychmiast po otwarciu opakowania zbiorczego. Długotrwałe przebywanie na stole do pakowania wyczerpie ich pojemność, zanim w ogóle dostaną się do opakowania produktu.

P: Czy potrzebuję pochłaniaczy tlenu do cukru lub soli?

Odp.: Nie. Cukier i sól nie sprzyjają rozwojowi drobnoustrojów ani jełczeniu oksydacyjnemu. Używanie absorberów z tymi produktami jest niepotrzebne i może wręcz spowodować ich zlepienie się w twarde cegły na skutek przenoszenia wilgoci z opakowania.